วัดตัวเองที่บ้าน: สี่ค่าที่คนวัดผิดบ่อยที่สุด

คุณสั่งตัดได้โดยไม่ต้องมาที่ร้านเลย ใช้ค่าวัดสิบสามค่า สายวัดนุ่ม ๆ หนึ่งเส้น และเวลายี่สิบนาที เราตัดจากค่าเหล่านั้น ส่วนใหญ่วัดง่าย มีอยู่สี่ค่าที่ไม่ง่าย และสี่ค่านั้นกลับมาผิดเกือบทุกครั้ง

ไม่มีค่าไหนยาก ถ้ารู้ว่าจุดพลาดอยู่ตรงไหน

1. ความกว้างไหล่

วัดจากปลายไหล่ถึงปลายไหล่ตรง ๆ ผ่านแผ่นหลัง จากรอยพับด้านหลังรักแร้ข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง จุดพลาดคือการวัดตามความโค้งของตัวขึ้นไปพาดคอ แทนที่จะวัดตรง ๆ ซึ่งเพิ่มขึ้นหลายเซนติเมตร และเสื้อที่ตัดตามค่านั้นจะหลุดไหล่

นี่คือค่าเดียวที่วัดคนเดียวไม่ได้จริง ๆ หาคนช่วย

2. เอวของเสื้อสูท

เอวที่เราต้องการอยู่ระดับสะดือ ไม่ใช่ระดับที่กางเกงนั่งอยู่ ปกติจะใหญ่กว่าอีกค่าหนึ่ง และการให้เอวกางเกงมาแทนคือความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดในแบบฟอร์มทั้งชุด

วัดจากด้านหลังอ้อมมาด้านหน้า ให้ระดับเสมอกันตลอด กระชับ หายใจตามปกติ และอย่าแขม่ว

3. รอบคอ

วัดรอบฐานคอ ตรงที่ปกเสื้อนั่งอยู่ ให้กระชับพอที่ปลายนิ้วหนึ่งนิ้วสอดเข้าไปได้ ไม่มากกว่านั้น จุดพลาดคือการเผื่อไว้ให้สบาย เราเผื่อระยะปกให้เองอยู่แล้ว ค่าที่เผื่อมาจึงกลายเป็นปกหลวม และหลังจากนั้นก็แก้อะไรไม่ได้นอกจากตัดปกใหม่

4. ความยาวแขน

วัดจากปลายไหล่ด้านนอก ลงมาตรง ๆ ตามด้านนอกของแขนที่ปล่อยห้อยไว้ ถึงกระดูกข้อมือด้านนิ้วก้อย จุดพลาดคือการงอแขนเพื่อดูสายวัด แขนที่งอจะวัดได้สั้น แล้วปลายแขนเสื้อจะจบเหนือข้อมือ

ถ้าอยากให้เห็นข้อมือมากหรือน้อยกว่านี้ บอกแยกมาต่างหาก อย่ารวมความชอบเข้าไปในตัวเลข เพราะเราอ่านค่าวัดกับความชอบคู่กัน และจะทำแบบนั้นได้ต่อเมื่อทั้งสองอย่างมาแยกกัน

ค่าที่เหลือ

อีกเก้าค่าวัดไม่ยาก และแบบฟอร์มจะบอกจุดพลาดของแต่ละค่าให้ระหว่างทาง ระบบยังทำเครื่องหมายค่าที่ดูผิดปกติเมื่อเทียบกับค่าอื่นด้วย ซึ่งไม่ใช่การกล่าวหา เอวที่วัดได้ใหญ่เท่ารอบอกเป็นไปได้จริง แต่ควรตรวจสายวัดอีกครั้งก่อนที่มันจะกลายเป็นเสื้อ

• ใส่เสื้อบาง ๆ อย่าวัดกับผิวเปล่า และอย่าวัดทับเสื้อสูท
• ใช้สายวัดตัดเสื้อแบบนุ่ม หรือใช้เชือกพันแล้วทำเครื่องหมาย จากนั้นวัดบนพื้นราบก็ได้
• ล้วงของออกจากกระเป๋าให้หมดก่อนวัดสะโพกและเอว
• ค่าไหล่ ความยาวเสื้อ และเอวถึงข้อเท้า ควรมีคนช่วยวัด